به طور کلی تعداد دندان های شیری 20 عدد و دندان های دائمی انسان 32عدد می باشند. اما گاهی ممکن است دندان های اضافه تری در دهان رشد کنند. آن دسته از افرادی که بیش از 20 دندان شیری و بیش از 32 دندان دائمی داشته باشند، دچار دندان اضافی هستند. حدود 1% تا 4% جمعیت جهان دچار این عارضه می شوند و در مردان 2 برابر زنان اتفاق می افتد. دندان های اضافی علاوه بر مشکلات ظاهری و زیبایی، سلامت دهان و سایر دندان ها و عملکرد آن ها را نیز به خطر می اندازند. شناسایی، ارزیابی و درمان این اختلال باید در اسرع وقت انجام شود تا از بروز عوارض ناشی از آن پیشگیری شود.
انواع مزیودنس یا دندان اضافی
- دندان مکمل یا سپلمنتاری به دندان مزیودنس شیری گفته میشود. دندان ساپلمنتاری در مقایسه با دندانهای مجاور معمولا نسبتا نرمال دیده میشود.
- دندان ابتدایی یا رادیمنتاری دندان مزیودنس دائمی است که معمولا از نظر اندازه و شکل تا حدی غیر طبیعی است.
- دندان وارون یا اینورت که موقعیت آن 180 درجه تغییر یافته است.
داشتن دندانهای اضافی می‌تواند باعث مشکلات زیادی از شود، از جمله:
- نامرتبی دندان‌ها، که غذا خوردن به شکل طبیعی را بسیار دشوار می‌سازد.
- جلوگیری از رویش طبیعی دندانهای دائمی
- جوش خوردن آن‌ها به دندانهای دائمی
- تشکیل کیست
درمان مزیودنس یا دندان اضافی
هنگامی که این دندان اضافی کشف شود، بهترین درمان کشیدن دندان اضافه است. با بررسی و تحقیقات، مداخله دندانپزشک پیش از سن 5 سالگی می تواند عوارض جراحی و ناهماهنگی دندان های دائمی را کاهش دهد، در نتیجه به درمان ارتودنسی نیازی نخواهد بود. پیش از 5 سالگی ریشه مزیودنس کاملا شکل نگرفته است، بنابراین کشیدن دندان و بهبودی پس از آن آسان تر است. ممکن است کودک به جراح دندان ارجاع داده شود تا با استفاده از بیهوشی عمومی دندان کشیده شود.از آنجا که مزیودنس یا دندان اضافی در دوره رشد دندان های دائمی دیده می شود، برای رشد طبیعی دندان و فک، تشخیص آن ضروری است. این مزیودنس یا دندان اضافی را می توان با رادیوگرافی تشخیص داد. معاینات روتین دندانپزشکی باید از سن یک سالگی شروع شود و هر شش ماه ادامه یابد.
